วันพุธ-ยามเช้า ความทรงจำค่อยๆ ระเหยหายไปกับอากาศกลางฤดูหนาว หายไปไหน? ไม่รู้ ใครจะตอบได้ เมื่อมวลความทรงจำเลือกที่จะสาบสูญ ใครจะตอบได้ แต่จริงๆ มันทำไม่ได้หรอก ความทรงจำเป็นร่างเงาของเรา มันติดตาม และไม่เคยลบเลือนไปไหน

วันอาทิตย์-ค่ำคืน รอบข้างเหมือนไม่มีอากาศ อึดอัด เจ็บปวด หายใจไม่ออก เหนื่อย ทำไมเหนื่อยอย่างนี้ เรี่ยวแรงหายหกตกหล่นไปไหน? หายไปในระหว่างทาง ที่ข้างทางพละกำลังวางระเกะระกะทั่วไป หยิบคืนมาไม่ได้เลย

 

ทำไม? มนุษย์จึงเลือกที่จะกำเปลวไฟในฝ่ามือ มันร้อน แต่เราเลือกที่จะหยิบถือ ยิ่งร้อน ยิ่งยึดแน่นหนา ยิ่งแน่นหนา ยิ่งร้อน

ทำไม? เราจึงไม่ปล่อยวางเปลวไฟนั้นลง ศาสดาหลายต่อหลายคน เทศนาการปลดปล่อย ปลดปลง หากสิ่งที่เป็นจริงมนุษย์มีเงื่อนไขมากเกินไปที่จะปล่อยเปลวไฟ

ทำไม? ศาสดาเหล่านั้นช่างไม่เข้าใจมนุษย์บ้างเลย หรือบางทีศาสดาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์เดียวกับมนุษย์

 

ลมหนาวปลายปีพัดมาแล้ว จะมีเวลาแค่ไหนที่จะเก็บออมความสุขที่แจมเจือในสายลมหนาว เมื่อชีวิตยังคงวุ่นวายเอ็ดอึงไปด้วยส่ำเสียงที่น่าเหน็ดหน่าย

ความทุกข์ไม่ผ่อนปรนให้มนุษย์บ้างเลย...

 

นกพเนจร... เจ้าจะบินไปไหน? สายลมจะหอบเจ้าไปไหน? เมื่อความทุกข์เกาะกรังเต็มสองปีก เจ้าอาจดิ่งวูบกระทบน้ำทะเลเป็นเหยื่อของปูปลา

เจ้าอาจดิ่งวูบกระแทกหินผา แผ่นโลกหนักๆ จะบีบบดเจ้าอย่างไม่ใยดีต่อความเจ็บปวด

 

เฮ้อ...ไร้สาระเหลือเกิน

ดิ้นพล่านอยู่ในลมหายใจกรุงเทพ เจ็บ เบื่อ เศร้าสร้อย แต่คนเราก็ช่างหาสายโซ่ล่ามร้อยตัวเอง แม้กระทั่งความฝันที่เคยวิ่งตามถามไถ่ ครั้นเมื่อมาอยู่ในมือ เรากลับวางมันลงไม่ได้ หลัง-ไหล่เหมือนจะแตกละเอียดเพราะแรงกดทับ

หรือว่าชีวิตเป็นสิ่งไร้สาระจริงๆ เป็นความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต เป็นความหนักอื้งเหลือทนของชีวิต เป็นความโดดเดี่ยวของมนุษย์ที่ต้องเกิดมาและตายจากไปอย่างวังเวง ถึงที่สุดของสายป่านบางเบานี้ เราอาจพบว่าเราเพียงเกิดมาเพื่อที่จะเผชิญกับความโหดร้ายของการมีชีวิต หรือเปล่า?

มีคำถามมากมายต่อชีวิตและจิตใจของมนุษย์ สิ่งที่เป็นมาและเป็นไปกระหน่ำตีจนรู้ได้จากรอยแผลที่ตกค้างว่า ชีวิตเป็นสิ่งซับซ้อน และหากใครที่ไม่ใช่พระตถาคตโอหังบอกว่าคลี่คลายความซับซ้อนนั้นได้ เขาโกหก

แต่หากต้องอยู่กับคำถามโลกแตกและความเร่าร้อนแห่งชีวิตไปแบบนี้นานวัน คงต้องเมื่อยล้าและหมดแรง อาจบางทีนะ หนังสือเย็นๆ สักเล่มน่าจะช่วยดับร้อนได้บ้าง ติช นัท ฮัน บอกว่าลมหายใจเป็นสิ่งที่หาง่ายที่สุด ดีที่สุด ที่เราจะหยิบฉวยมาใช้เพื่อเยียวยาตัวเอง

อาจบางทีนะ การตายคงเป็นหนทางที่น่าค้นหา หรือเปล่า?

อาจบางทีนะ การตายคือการเดินทางไกลอีกครั้งหนึ่ง หรือเปล่า?

อาจบางทีนะ นี่อาจเป็นข้อเขียนที่หม่นมืดเกินไป และไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพ

หรืออาจบางทีนะ มันควรจะจบได้แล้ว

 

อาจบางทีนะ ทั้งหมดที่ผ่านมาคงไร้สาระ เหมือนการคอยโกโดต์ และเจ้าโกโดต์ก็ไม่มีวันมาถึงซะที เพราะมันเป็นแค่สิ่งไร้สาระไง